Filmvoorstel Marleen van den Oetelaar
“Love her Madly”
Wat als je vriend zelfmoord pleegt? In hoeverre beheerst dit je leven? Mijn zoektocht naar oplossingen over zijn dood en mijn depressie.
Voor mijn film put ik voornamelijk uit mijn eigen ervaring. Mijn documentaire behandelt de afgelopen 4 jaar van mijn leven. Specifiek dit tijdsbestek, omdat 4 jaar geleden mijn vriend Bart zelfmoord pleegde. In de jaren erna ben ik langzaam in een depressie geraakt. De laatste 2 jaar werk ik daaraan en op dit moment ben ik er al aardig bovenop.
Maar nog altijd bepalen de depressie en zijn dood een groot deel van mijn leven en de keuzes die ik hierin maak.
Ter versterking van mijn verhaal, gebruik ik flashbacks van momenten met Bart en dan voornamelijk de belangrijkste punten in ons samenzijn van 3 maanden. Dit zijn de ontmoeting, het samenzijn en zijn dood.
Vanuit mijn eigen ervaring wil ik de kijker meegeven dat het leven niet vanzelfsprekend is. Ik wil de kijker confronteren met de werkelijkheid en zich meer bewust laten zijn van de ziekte depressie.
De documentaire bestaat dus uit twee lagen: een fictieve laag, een laag met herinneringen en gedachten. De andere laag gaat over mezelf en het verloop van mijn depressie.
In deze laag komen dossiers over mij van het GGZ, feiten over depressie, archiefmateriaal van mij en Bart, interviews met oa Bart zijn beste vriend en zijn vader en met mijn ouders, vriend en vriendinnen aan bod. Ook een aantal kenmerken van mijn depressie en de bijbehorende ADD ( Concentratiestoornis) komen voorbij. Dit zijn bijvoorbeeld mijn slaapstoornis en mijn rommeligheid.
De herinneringen ga ik ensceneren, omdat er geen materiaal van ons samen is. De situaties die ik schets gaan het gevoel weergeven wat we op die momenten hadden. Bijvoorbeeld verliefd, verward en verdrietig. Dit wil ik bereiken met bijvoorbeeld afwisselende cameravoering en belichting.
In de film ben ikzelf de hoofdpersoon, ik ben als het ware de levende versie van de depressie. Via mij komt de kijker te weten wat een depressie inhoudt, hoe dit verloopt en wat kan leiden tot een depressie. Ook sta ik stil bij het feit zelfmoord. Aan de hand van het verhaal van Bart, probeer ik uit te vinden wat factoren kunnen zijn tot het plegen van zelfmoord.
De overgangen van de documentaire naar de fictieve stukken wil ik versterken met citaten en teksten over zelfmoord. Of teksten die gerelateerd zijn aan onze situatie. Ik neem hierbij als voorbeeld het verhaal van Romeo en Julia. Dit is ook een liefdesverhaal wat door omstandigheden niet loopt zoals het zou moeten lopen. Dit was bij ons ook het geval.
De openingsscène wordt een belangrijke scène. Ik wil de kijker direct confronteren met mijn onderwerp, mijn verhaal. In deze scène zien we samengevat Bart zijn zelfmoord plegen. We zien enkel zijn voeten/ onderbenen door zijn slaapkamer lopen. We blijven enkel en alleen bij dit kader. Het is voor mij niet belangrijk een gezicht te laten zien, het is immers geen echte fictiefilm. Het gaat meer over het gevoel wat ik met dit kader teweeg wil brengen. De kijker wordt nieuwsgierig naar wie dit is en wat hij doet. We volgen zijn voeten een tijdje door zijn kamer. Hij beweegt steeds wilder, hij raakt in een razernij. Dan gaan we voor hem de trap af. Bovenaan staat hij even stil. Daarna loopt hij de trap af en halverwege zweven zijn voeten tussen 2 treden.
Een keerpunt in de film is mijn confrontatie met zijn dood en mijn dood. Zijn dood, 4 jaar terug, mijn dood, 2 jaar terug. Ten minste, mijn figuurlijke dood. Mijn besef dat het niet goed met me ging en dat als ik geen hulp zou zoeken, ik zijn weg misschien wel gevolgd zou hebben.
De film wordt niet geheel zwaarmoedig en donker. Het is onvermijdelijk met dit thema dat er een serieuze ondertoon in zit. Maar Bart was een vrolijke jongen, we hadden veel lol samen. En in mijn depressie heb ik ook mijn leuke momenten gehad. Een depressie is niet alleen somberheid. Op het moment dat je er zelf middenin zit wel, maar erna kan je extra genieten van de leuke dingen.
Naar verwachting duurt de film 30 minuten. Steeds 5 minuten voor de fictieve delen en de rest is documentair. De locaties zullen onder andere zijn: bij mij thuis, in mijn geboortedorp (waar ik hem leerde kennen en gekend heb). Verder gebruik ik archiefmateriaal van in en rond mijn geboortedorp waarin Bart zijn dingen doet: optreden met zijn band, gek doen met zijn vrienden.
Korte verhaallijn
Zelfmoord van Bart
Kenmerken van depressie. Dossier GGZ. Introductie van mezelf.
De ontmoeting tussen Bart en mij
Ons samenzijn
Het verloop van mijn depressie
Zijn dood/ mijn “dood”. KEERPUNT
Conclusie. Is mijn vraag beantwoord? Hoe nu verder?
“Love her Madly”
Wat als je vriend zelfmoord pleegt? In hoeverre beheerst dit je leven? Mijn zoektocht naar oplossingen over zijn dood en mijn depressie.
Voor mijn film put ik voornamelijk uit mijn eigen ervaring. Mijn documentaire behandelt de afgelopen 4 jaar van mijn leven. Specifiek dit tijdsbestek, omdat 4 jaar geleden mijn vriend Bart zelfmoord pleegde. In de jaren erna ben ik langzaam in een depressie geraakt. De laatste 2 jaar werk ik daaraan en op dit moment ben ik er al aardig bovenop.
Maar nog altijd bepalen de depressie en zijn dood een groot deel van mijn leven en de keuzes die ik hierin maak.
Ter versterking van mijn verhaal, gebruik ik flashbacks van momenten met Bart en dan voornamelijk de belangrijkste punten in ons samenzijn van 3 maanden. Dit zijn de ontmoeting, het samenzijn en zijn dood.
Vanuit mijn eigen ervaring wil ik de kijker meegeven dat het leven niet vanzelfsprekend is. Ik wil de kijker confronteren met de werkelijkheid en zich meer bewust laten zijn van de ziekte depressie.
De documentaire bestaat dus uit twee lagen: een fictieve laag, een laag met herinneringen en gedachten. De andere laag gaat over mezelf en het verloop van mijn depressie.
In deze laag komen dossiers over mij van het GGZ, feiten over depressie, archiefmateriaal van mij en Bart, interviews met oa Bart zijn beste vriend en zijn vader en met mijn ouders, vriend en vriendinnen aan bod. Ook een aantal kenmerken van mijn depressie en de bijbehorende ADD ( Concentratiestoornis) komen voorbij. Dit zijn bijvoorbeeld mijn slaapstoornis en mijn rommeligheid.
De herinneringen ga ik ensceneren, omdat er geen materiaal van ons samen is. De situaties die ik schets gaan het gevoel weergeven wat we op die momenten hadden. Bijvoorbeeld verliefd, verward en verdrietig. Dit wil ik bereiken met bijvoorbeeld afwisselende cameravoering en belichting.
In de film ben ikzelf de hoofdpersoon, ik ben als het ware de levende versie van de depressie. Via mij komt de kijker te weten wat een depressie inhoudt, hoe dit verloopt en wat kan leiden tot een depressie. Ook sta ik stil bij het feit zelfmoord. Aan de hand van het verhaal van Bart, probeer ik uit te vinden wat factoren kunnen zijn tot het plegen van zelfmoord.
De overgangen van de documentaire naar de fictieve stukken wil ik versterken met citaten en teksten over zelfmoord. Of teksten die gerelateerd zijn aan onze situatie. Ik neem hierbij als voorbeeld het verhaal van Romeo en Julia. Dit is ook een liefdesverhaal wat door omstandigheden niet loopt zoals het zou moeten lopen. Dit was bij ons ook het geval.
De openingsscène wordt een belangrijke scène. Ik wil de kijker direct confronteren met mijn onderwerp, mijn verhaal. In deze scène zien we samengevat Bart zijn zelfmoord plegen. We zien enkel zijn voeten/ onderbenen door zijn slaapkamer lopen. We blijven enkel en alleen bij dit kader. Het is voor mij niet belangrijk een gezicht te laten zien, het is immers geen echte fictiefilm. Het gaat meer over het gevoel wat ik met dit kader teweeg wil brengen. De kijker wordt nieuwsgierig naar wie dit is en wat hij doet. We volgen zijn voeten een tijdje door zijn kamer. Hij beweegt steeds wilder, hij raakt in een razernij. Dan gaan we voor hem de trap af. Bovenaan staat hij even stil. Daarna loopt hij de trap af en halverwege zweven zijn voeten tussen 2 treden.
Een keerpunt in de film is mijn confrontatie met zijn dood en mijn dood. Zijn dood, 4 jaar terug, mijn dood, 2 jaar terug. Ten minste, mijn figuurlijke dood. Mijn besef dat het niet goed met me ging en dat als ik geen hulp zou zoeken, ik zijn weg misschien wel gevolgd zou hebben.
De film wordt niet geheel zwaarmoedig en donker. Het is onvermijdelijk met dit thema dat er een serieuze ondertoon in zit. Maar Bart was een vrolijke jongen, we hadden veel lol samen. En in mijn depressie heb ik ook mijn leuke momenten gehad. Een depressie is niet alleen somberheid. Op het moment dat je er zelf middenin zit wel, maar erna kan je extra genieten van de leuke dingen.
Naar verwachting duurt de film 30 minuten. Steeds 5 minuten voor de fictieve delen en de rest is documentair. De locaties zullen onder andere zijn: bij mij thuis, in mijn geboortedorp (waar ik hem leerde kennen en gekend heb). Verder gebruik ik archiefmateriaal van in en rond mijn geboortedorp waarin Bart zijn dingen doet: optreden met zijn band, gek doen met zijn vrienden.
Korte verhaallijn
Zelfmoord van Bart
Kenmerken van depressie. Dossier GGZ. Introductie van mezelf.
De ontmoeting tussen Bart en mij
Ons samenzijn
Het verloop van mijn depressie
Zijn dood/ mijn “dood”. KEERPUNT
Conclusie. Is mijn vraag beantwoord? Hoe nu verder?
Bart
posted by Marleen @ 3:28 p.m.
2 Comments:
Hoi Marleen, mijn naam is mendo van der beek, je kent me denk ik niet meer, of je hebt me nooit gekend, dat kan ook, maar ik was in boxtel op de mas bevriend met bart. we waren altijd de 2 'gekke'. ik was dan de gekke limbo, hij gewoon de gekke brabo ;) ik had diepe respect voor hem, en hij denk ik ook voor mij. ik was ook ontzettend verslagen met wat hij deed, het me echt pijn dat hij niet meer hie rwas, maar het deed me ook pijn wat hij jou en zijn familie 'aan heeft gedaan'om het grof te zeggen. ik zag zijn gebroken vader bij het graf en jou, ik hebje toen gecondoleerd, en ik zag ook de pijn in je.
ik d8 nooit meer iets van jullie te zien of zo, maar toevallig was ik vandaag op het net en zag ik dat owen wilson ook problemen had, en toen moest ik aan bart denken, ik gegoogled en toen kwam ik jou docu tegen. en ik moet zeggen, ben er nu nog steeds zwaar van onder de indruk. het raakt me diep.
sorry dat ik jou nu overval met deze mail, maar toen al op de begrafenis wou ik al met jullie praten erover, maar toen konik het niet, jullie stonden zoveel dichter bij hem als ik, maar wat ik wil zeggen is dat ik diepe respect voor jou en zijn vader heb, wat er ook is gebeurd en wat jullie ook ooit nog zouden gaan doen.
anyways. kop op. en ik hoop dat je (en zeker zijn v & m) toch nog gelukkig wordt in je leven
erg heftige mooie docu trouwens. net gekeken.
Een reactie posten
<< Home